बुधवार, ३ जून, २००९

अडिवाळ


निज काया सोडूनि
होऊ कशी मी गाय ?
त्या ईवल्या वासराची
होऊ कशी मी माय ?

पोरके वासरू त्याच्या
मना मोठा क्षीण.
नाळ तुटताच गेली,
ओली बाळंतीण.

आभाळमायेचा पान्हा,
पुन्हा पुन्हा दाटून.
तो पान्हा बरसून,
गेलं पिल्लू गारठून.

ओल्या वासराचा,
ओला थरकाप.
गाईच्या बाळाला,
कावळीचा ही शाप.

उबदार अंगधार,
ओठी येणार कोठून ?
पाठीवरील चिलटे,
कोण घेईल चाटून ?

साऱ्यांना दूर सारीते,
होवुनि अडिवाळ.
देऊ कशी मी त्याला,
कूस लडिवाळ ?

- अनुबंध

1 टिप्पणी: