मंगळवार, ८ मे, २०१२

अक्षता


तू तशी सजशील जेव्हा, मी तुला पाहीन दुरुनी
साजरी प्रतिमा तुझी, घेईन मी डोळ्यांत भरुनी.

आपुले क्षण सोबतीचे, सांग का ते भास होते ?
कोवळे अनुबंध होते, की कशाचे फांस होते ?
गंध ते हळवेपणाचे, बोलल्या शब्दास होते.
गुतंलो जणु एवढे की, वेगळे ना श्वास होते.
का सये उजवून सारे, तू अशी गेलीस फिरुनी ?

शोधतो हरवून काळोखात आता बंद दारे
अंतरा उकलून गेले अस्तणारे चंद्रतारे  
सागरी मिसळून पाणी साचते डोळ्यांत सारे
सांगती मज हुंदके तालात ह्या, तू गीत गा रे
मानसी वसतेस का, का जात तू नाहीस विरुनी ?

काढली समजूत मी नादावल्या वेड्या मनाची,
माझिया नजरेत आता, तू अबोली त्या बनाची
सांगना चुकली कधी का वाट कोणा प्राक्तनाची ?
झाहली विरहात पूरी ही कहाणी मोचनाची
एकदा तुजला बघाया, अक्षता आणीन घरुनी !

 - अनुबंध

२ टिप्पण्या:

  1. Brilliant as usual. My Marathi has improved reading your work. So thanks for that as well. Mandar, H'boro, NJ

    प्रत्युत्तर द्याहटवा
  2. Thanks Mandar, for your acknowledgment. I too am still learning marathi as it was not my first language in school.

    प्रत्युत्तर द्याहटवा